Stilte…

Terwijl de maan oogverblindend in de koude duisternis neerkijkt op ons,
een perfecte heldere cirkel in de immense donkerte van de ruimte die haar omgeeft,
valt de stilte in…

Laat op de avond, in dit verloren moment, de dag ten einde…
Alle beweging en alle spreken komen tot rust.
In dit moment heerst een verlorenheid; geen richting meer om te gaan, geen impuls meer om te volgen…
Een terugkeer naar eenvoudige geborgenheid.
Er is niets meer nodig dan te ademen, te zijn in dit moment dat haar bestemming vindt in het voltooid-zijn van deze dag.

Zelfs terugkijken is te veel en onnodig.
Enkel het wakkere moment, een open ruimte die niet langer invulling nodig heeft om te zijn wat ze is.
Waaruit de onrustige impulsen van handelen verdwenen zijn, opgebrand in de vuur dat de dag zijn glans gaf.
Nu dan, nu die schittering gedoofd is, daalt de stilte in die zich daarachter zo bescheiden schuilhield.

Ik val stil en in mijn zwijgen bevriend ik me met haar,
maak me aan haar gelijk.
Geef me aan haar over,
vlei me tegen haar aan terwijl ze me met haar zachte mantel omhult…

Dit artikel is geplaatst in Stilte. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.