Ademen

Aan het begin van de nieuwe week die weer voor de deur staat, val ik stil…

Nog bezet door de drukke dagen die achter me liggen. De bewegingen waar ik opgenomen was, zijn nog niet tot rust gekomen. Dit is ons lot als mensen: steeds in beweging te zijn.

Fenomenoloog Max van Manen beschreef heel mooi hoe ook de adem altijd een spanning of onrust in ons is. In de kern van ons wezen bestaat een onrust die zorgt voor leven. Een prikkeling, misschien wel honger, tot inademen… en daarna een druk om iets laten gaan in de uitademing… In geen van beiden is een absoluut punt te bereiken die een van beiden geheel zou kunnen verzelfstandigen. Ze lossen zich op in elkaar en in dynamische afwisseling. Ze maken plaats voor elkaar, roepen elkaar op als een vraag en een antwoord…

Mijn stilvallen is toch weer overgegaan in woorden… en ze zorgt voor rust. Een zucht geeft ruimte aan de spanning die er even was. In het loslaten welt ook weer de kracht om iets te kunnen ontvangen. Nieuw en anders, een nieuwe beweging waarin ik weer mee kan gaan. Op het ritme van de golven van het leven…

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.