Gecontroleerde dwaasheid

Leven vanuit een radicale verwondering verandert je kijk op het bestaan. De vanzelfsprekende kaders en beelden en woorden waarvan we ons dagelijks bedienen om ons te oriënteren in onze wereld vallen weg. Sterker nog; in de mate waarin we daaraan vast blijven houden, vormen ze een blokkade om daadwerkelijk in verwondering te staan, werkelijk te kunnen zien. Ze zijn belangrijke hulpmiddelen om onze weg door de wereld te kunnen gaan, maar vormen zeer gebrekkige instrumenten om het echte leven mee te kunnen verstaan. Het ‘echte’ leven? Die wonderbaarlijke toestand waarin we ons bevinden… te klein en te subtiel om te kunnen zien, te groot en onbegrijpelijk om te bevatten. Maar toch zijn we dit, leven we in volle hevigheid. Het is de bron van onze vitaliteit, de grond van onze adem…

Het contemplatieve leven richt zich op de cultivering van deze verwondering en streeft een leven in verwondering na. Dit stelt ons wel voor een probleem. Hoe is onze verhouding tot de wereld vanuit deze verwondering? Natuurlijk kunnen we ons verwonderen over de wereld. Maar daarmee vallen we tegelijk buiten die wereld. We vallen uit de wereld, zien haar op een andere, ‘nieuwe’ wijze – een terugkeer zoals de Taoisten ons zeggen. Maar als we hiermee uit de ‘orde van de wereld’ gevallen zijn, hoe kunnen we er ons dan weer toe verhouden? Hoe te leven temidden van onze dwaze wereld?

Ergens in de raadselachtige lessen die Carlos Castaneda geleerd kreeg van de Indiaan Don Juan wordt gesproken over gecontroleerde dwaasheid. Het iets wat de mens, die de weg met hart volgt, kan ontwikkelen. In het dubbelzinnige begrip wordt enerzijds de dwaasheid van ons in-de-wereld-zijn bevestigd, terwijl er op een andere manier mee gespeeld lijkt te worden. Zoals ook de Marcus Aurelius het beeld van de speler op het toneel gebruikt als beeld voor de mens in de wereld, zo spreek Don Juan over de acteur die in zijn eigen leven is. Hij speelt een rol, verkiest die met de kracht en intensiteit van zijn wil te spelen, maar beseft zich tegelijk steeds – en daarom is het een rol in een spel – de radicale betrekkelijkheid van de dingen in die wereld, waaronder hijzelf. Hij verbindt zich met de wereld, maar blijft ergens steeds geworteld in een ander – dieper – besef van wat het leven is…

Speel het spel… maar vergeet niet te ademen en het leven daarin te proeven. Vergeet in al het drukke kijken niet dat we ook kunnen zien… Dat terwijl we druk zijn met luisteren, we ook daadwerkelijk iets kunnen horen. Misschien is het het leven dat tot ons spreekt…

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.