Stilte

Waar woont de stilte? Waar in ons leven huist de stilte die rust geeft en ons doet ontspannen. De verkwikkende stilte waar we zo naar kunnen snakken in alle drukte die ons omringt.

In de stilte worden we het duren van de tijd gewaar. Het zachte ruisen van de bladeren voelen in hun wiegende beweging tijdloos. Er stroomt iets, maar de doelgerichtheid en de haast ontbreken. Niets hoeft bereikt of gerealiseerd te worden. Er is een verstrijken van tijd zonder dat het enerzijds opgestuwd hoeft te worden naar een volgend – beter – moment, of anderzijds afgeremd of teruggebracht te worden naar een eerder beleven. In de stilte kunnen we even ervaren dat het leven haar eigen stroom kent, een stroom ons draagt…

Maar wanneer ervaren we dat? Alleen op speciale momenten die ons toevallen? Tijdens een wandeling in de natuur, een bezoek aan een kerkje of kapel, een verloren moment in afwachting van een vriend of vriendin. Of soms ook in een kalm spreken van iemand die de rust neemt om iets wezenlijks onder woorden te brengen. In de zucht die we kunnen slaken nadat we verteld hebben wat we in ons hart meedragen.

Waar in ons leven kan die verrijkende en rustgevende stilte gecultiveerd worden? Als een plantje dat kan groeien en ons zo steeds weer kan herinneren waar het ons echt om te doen is. Een stilte waarnaar we kunnen luisteren om te beseffen hoe hij diep is, zo diep als het leven zelf…

Dit artikel is geplaatst in Klooster, Stilte. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.