O mijn ziel…

De stoa zoekt veelvuldig beheersing en onthechting. Beheersing van denken en voorstellingen, om zo het gemoed helder en rustig te verkrijgen. Beheersing van gedrag om helderheid te scheppen. Aandacht, focus… steeds weer gericht zijn om helder te kunnen zien wat voor ons ligt.

Tegelijk wordt ook Marcus gedreven door een groot verlangen. In het eerste fragment van Boek Tien getuigen zijn woorden van een luide hartenkreet:

O mijn ziel, zul je ooit goed zijn, eerlijk, onverdeeld en onverhuld, duidelijker zichtbaar dan het lichaam om je heen? Zul je ooit de vreugde smaken van een liefdevol en hartelijk voelen? (…)

Een diep verlangen dat uit zijn tenen lijkt te komen. Een verlangen naar een puur voelen. Ik hoor er ook een verlangen tot overgave in. Overgave in liefde voor de wereld. Want hij vervolgt iets verder:

Zul je ooit tevreden zijn met de toestand van het ogenblik en blij zijn met alles wat er is, overtuigd dat je alles van de goden hebt gekregen en dat alles goed voor je is en zal zijn, wat hen behaagt en wat ze zullen geven tot behoud van die volmaakte levende kosmos, die goed, rechtvaardig en schoon is, die alles voortbrengt, bijeenhoudt en omvat, en die wat uiteenvalt, opneemt zodat er andere gelijksoortige dingen uit ontstaan? (…)

Wat is de toestand van onze ziel? De toestand van onze diepste en meest subtiele houding waarmee wij in het leven staan. Veelvuldig slapend en vaak half afgewend van het leven. Begrijpelijk, vanwege de veel complexe omstandigheden waarin wij ons dagelijks weer terugvinden. De wereld is regelmatig hard, bitter en weerbarstig.

Maar kunnen we af en toe ook voorbij de complexiteit, de sublieme eenvoud van het bestaan, de volmaakt levende kosmos, gewaar worden? Onszelf terugvinden, al is het maar voor even, in die basale ordening? Als een onderdeel daarvan… verbonden en erdoor gedragen? Het verlangen de verbondenheid met het leven en de kosmos te ervaren, in een liefdevol en hartelijk voelen… dat drijft Marcus. Een mooie drijfveer, die bij mij resoneert en me op de been houdt in deze donkere dagen…

Dit artikel is geplaatst in Aurelius. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.