Luister maar…

De wereld is voortdurend met ons in gesprek. Onze medemensen, onze omgeving, de zaken en situaties die we daarin tegenkomen…. voortdurend hebben we ontmoetingen en wordt er een appel op ons gedaan. Het zoeken naar een verhouding tot al die zaken neemt ons aandacht in beslag. Telkens weer wordt een antwoord van ons verlangt: een spreken, of inspanning tot luisteren (wat op een bepaalde manier ook een vorm van antwoorden is), een daad stellen… en zo voort.

Waar bevindt hierin de geestelijke oefening zich? De Wijze zou zeggen in alles. In elke ontmoeting, in elke verhouding die we aangaan verschijnt het leven. Maar in de alledaagsheid zijn we vaak zo opgenomen door de zaken zelf dat we als het ware dromen… In dat onafgebroken gesprek richten we ons op de de inhoud ervan en het zo goed te mogelijk voeren ervan… dat we het leven zelf een beetje vergeten.

Het leven zelf… een wonderlijk en omvattend gebeuren dat zich niet laat vangen in een bepaald spreken. Daarin wordt het uitgedrukt, maar dat is het niet. Wij zijn uitdrukkingen van leven, geven vorm aan leven, vitaal en creatief, maar leven zelf, de bron van waaruit dit als stroomt… is stil… Gaat vooraf aan taal – dus geen woord kan het vangen -, gaat vooraf begrippen – dus geen filosofie kan het beschrijven -, gaat vooraf aan ons – dus wij komen er uit voort… Terugkeren naar het leven, is terugkeren naar de stilte die aan alles vooraf gaat.

Waar is die stilte te vinden? Overal.. Luister maar… Onder alle woorden, impulsen, gevoelens, verlangens… Onder alle drukte van de dagelijkse gang… Luister maar… Een stilte die je kunt horen in het geritsel van bladeren, in het ruisen van de wind… In het zachte stromen van je adem… Luister maar…

Dit artikel is geplaatst in Stilte. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.