To see a world in a grain of sand

Verwondering is de basis van een contemplatief leven. Een vermogen om de alledaagse blik te verfrissen. Te beseffen dat het leven waar we deel van uit maken een wonder is. In de alledaagse vanzelfsprekendheden ook telkens weer de openingen vinden om dit gewaar te worden.

Verwondering is geen trucje of vaardigheid. Het is eerder een soort houding of misschien wel een gestemdheid van het gemoed. Het kenmerkt zich door een ontvankelijkheid; een subtiel soort gewaarworden zonder een dwingende karakter. Een kijken zonder het speurende zien waar we doorgaans van bezeten zijn. Of een luisteren zonder het gespitste horen waarmee we de wereld vaak tegemoet gaan.

De Britse dichter William Blake toont wat verwondering kan zijn in een kort en krachtig gedicht:

To see a world in a grain of sand
And heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

Mooi hoe deze woorden ook als iets van die gestemdheid oproepen en zodoende de verwondering kunnen aanwakkeren. Maar in het dagelijks leven is vaak wel zoeken dit vuurtje brandende te houden. In weerwil van het eigen gemoed ruimte te houden ervoor.

Waarin vinden jullie verwondering? Hoe houd je die stemming levend? Hoe cultiveer je een houding van openheid waardoor het alledaagse zich van z’n wonderbaarlijke kant kan tonen?

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.