Goede reis!

Mijn omzwervingen met Marcus Aurelius komen langzaam tot stilstand. Zijn strenge en heldere levensfilosofie hebben me veel gebracht, maar ik merk al een tijdje dat ik er niet langer de voeding in vinden kan die ik op dit moment nodig heb. Jullie hebben dit af en toe al kunnen merken; met vlagen kwamen andere scholen en denkers voorbij. Nu voel ik de behoefte om Marcus echt even terzijde te leggen en me aan andere bondgenoten op te trekken. Wie dat zijn weet ik nog niet goed, dat is onderdeel van de zoektocht…

In het afgelopen jaar ben ik me meer en meer bezig gaan houden met het thema van de tragiek of het tragische in het menselijk bestaan. Vormen van onvermijdelijk lijden die mensen moeten ondergaan, waarbij tegelijk een waarde, goed; iets van wezenlijke betekenis in het geding is. In het tragische in ons bestaan toont zich de broosheid van ons leven, van ons geluk en van ons vermogen tot het ervaren van zin. Daar zijn we ons in het alledaagse vaak niet van bewust, toch is het altijd aanwezig. Bijvoorbeeld in het besef dat wij sterfelijke wezens zijn en dat onze tijd van leven onomkeerbaar voortgaat… (iets waar Marcus ons steeds weer aan herinnerde…) Ik denk dat een authentieke contemplatieve levenskunst deze dimensie een plek weet te geven, ja misschien zelf als uitgangspunt neemt…

Van de zomer las ik de autobiografie Born to Run van muzikant Bruce Springsteen. Ik werd er via een artikel op attent gemaakt, een fan van zijn muziek was ik niet. Maar de man die ik door zijn schrijven een beetje leerde kennen, ontroerde me en ik vond ook herkenning in zijn verhaal. Uit het boek komt het beeld naar voren van een gevoelige en bedachtzame jongen/man die zocht naar een bepaalde balans in zijn leven. Op het podium stond hij in zijn kracht en kon hij letterlijk schitteren, maar daarbuiten bleef hij een onrustige zoeker en worstelde hij met de demonen uit zijn jeugd.

Ergens vertelt hij over een terugkerend droom die hij heeft, vooral in perioden waarin hij het geestelijk zwaar heeft en worstelt met een laag gevoel van eigenwaarde. Hij ziet dan een jongere versie van zichzelf aan de rand van een bos staan. Na een aantal momenten verdwijnt die figuur weer in het bos. Hierover schrijft Springsteen:

“We zijn allemaal ereburgers van dat oerbos, en onze lasten en zwakheden blijven altijd bestaan. Ze vormen een onuitwisbaar deel van onszelf, ze zijn onze menselijkheid. Maar wanneer we er licht brengen, wordt de dag van ons en wordt hun macht om onze toekomst te bepalen verminderd. Dit is hoe het werkt. De truc is dat je alleen het bos van onder het bladerdak van de bomen kunt verlichten… van binnenuit. Om het licht daar te brengen, moet je je eerst een weg banen door de bramen-gevulde duisternis. Goede reis.”

Misschien een psychologische wijsheid van alle tijden, maar in al haar eenvoud raakte ze me toch. Bruce herinnerde me weer aan de kwetsbaarheden die we allen met ons meedragen, die ons maken wie we zijn en zelfs sterker nog: ons de mens maken die we zijn…

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.