De zomer is voorbij…

Lieve vrienden en minnaars van wijsheid,

Hopelijk hebben jullie een fijne en goede zomer gehad. Voor de meesten is de vakantie al weer voorbij en het werk begonnen. Het alledaagse ritme dat even doorbroken was neemt haar vertrouwde beweging waar aan. Dit is ons leven; de vorm waarin we bestaan en waarin we ons op het bestaan oriënteren.

De kunst van het filosofische leven is misschien wel om in die alledaagse gang gevoelig te worden en te blijven voor het wonderbaarlijke van ons bestaan. Om de verwondering als levenshouding levend te houden. Het alledaagse is misschien niet veel anders als het enigszins indommelen terwijl ons leven verglijdt. Daarom is het misschien nodig ergens in ons een verlangen te koesteren. Een verlangen naar dat wonderbaarlijke van ons bestaan dat zich niet laat vangen in woorden of beelden.

Vanavond stuur ik jullie een gedicht toe van de grote Russische dichter Arseni Trakovski (vader van de beroemde regisseur Andrei). Het haalt enerzijds de voorbije zomer nog eens terug, in al haar pracht en schittering. Maar tegelijk laat het voelen hoe zelfs in het grote geluk dat we kunnen ervaren een opening, ja zelfs een tekort, blijft bestaan… Het leven is rijker nog dan die mooie zomer…

De zomer is voorbij,

alsof er helemaal geen was.

in de zon is het nog warm.

Maar dat is niet genoeg.

Alles wat had kunnen zijn,

paste in mijn hand

als een vijfvingerig blad.

Maar dat is niet genoeg.

Het goede noch het kwade

is tevergeefs verloren gegaan.

Alles baadde in een heldere gloed.

Maar dat is niet genoeg.

Het leven nam mij onder zijn vleugels,

behoedde mij, heeft me gered.

Ik heb echt geluk gehad.

Maar dat is niet genoeg.

Er zijn geen bladeren verbrand,

er zijn geen twijgen afgebroken…

De dag is helder als glas.

Maar dat is niet genoeg.

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.