Verzuchting

Vanavond is er een grote stilte in mij… misschien de beste plaats voor een overdenking, een meditatie. Maar juist dan ervaar ik de taal op haar ingewikkeldst. Iets uitdrukken in taal is ook iets verliezen… Is afstand nemen en vertalen, transponeren naar een ander medium. Ik ervaar dan dat de taal niet van mij is, maar van ons. Dat is haar kracht, het is het terrein waarop wij elkaar kunnen ontmoeten, we iets van elkaar gewaar kunnen worden dat anders enkel in stilte gehuld zou blijven. Maar tegelijk gaat er ook wat verloren…

Nietzsche zegt het erg mooi in de Vrolijke Wetenschap in fragment 298:

Verzuchting – Ik ving dit inzicht onderweg op en greep snel naar de eerste de beste slechte woorden om het vast te leggen, opdat het er niet weer tussenuit vloog. En nu is het aan deze dorre woorden gestorven en hangt er slap en slonzig bij – en ik weet nauwelijks meer, als ik het bezie, hoe ik een dergelijk geluk kon ervaren, toen ik deze vogel ving.

Verder daarom geen pointe meer, maar een mooie stilte om op deze verzuchting te laten volgen…

Dit artikel is geplaatst in Stilte. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.