Zorg dragen…

Vanuit de stilte bewegen vraagt om voorzichtigheid en zorgzaamheid. Gewoonlijk wordt veel nadruk gelegd op aandacht als levenswijze om in het hier-en-nu te zijn. Maar dat is een beetje een vage term als je het mij vraag. Te weinig specifiek. In het taoïsme wordt steeds weer verwezen naar een houding van behoedzaamheid, voorzichtigheid, zachtheid en subtiliteit. Hier zit een element van vertragen in dat we ook makkelijk met die aandachtigheid kunnen associëren.

De afgelopen week ben ik Zen en de kunst van het motoronderhoud van Robert Pirsig aan het herlezen. In het begin van de filosofische zoektocht die hij daarin onderneemt, staat hij stil bij de omgang met de motor waarop hij door het land trekt. Hij constateert dat we ons regelmatig buiten een situatie plaatsen, bijvoorbeeld in het doen van klussen (zoals reparatie). We worden toeschouwer. En daarmee gaat er zorg verloren.

“Zorg dragen voor wat men doet wordt ofwel beschouwd als iets onbelangrijks, of men neemt het op de koop toe.”

Het vermogen tot een zorgzame omgang met wat men doet kan pas tot stand komen wanneer we er de tijd voor nemen. Nogmaals Pirsig die heel nuchter constateert:

“Als je iets wilt overhaasten, betekent dat dat je er niet langer zorg aan wilt besteden en je je met andere dingen wilt bezighouden.”

Misschien een mooi aandachtspunt: ontdekken waar zorg en de tijd nemen in samenkomen. Waar dat ons lukt, en waar we merken dat we meer tijd zouden mogen nemen. Waar we ons meer mee willen verbinden?

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.