De dingen die je onrustig maken…

Veel overdenkingen van Marcus liggen voor de hand en zijn compact en duidelijk. Dat past goed binnen de redelijke strengheid van de stoïsche levenskunst. Soms kom ik er een tegen die in mijn ogen gelaagd is en veel diepte bevat. Zoals deze:

De dingen die je onrustig maken doordat je ze najaagt of wilt ontlopen, komen niet naar jou toe, maar eigenlijk ga jij zelf naar hen toe. Zorg in ieder geval dat je oordeel over hen rustig is, dan zullen zij zich ook kalm houden en zal niemand je erop kunnen betrappen dat je ze naloopt of ontvlucht. (Boek 11, fragment 11)

De eerste zin deed met meteen denken aan de mooie definitie van Otto Duintjer van spiritualiteit als leerproces. Hij definieert dit ‘containerbegrip’ als volgt: “stap voor stap leren je meer bloot te stellen aan de werkelijkheid zoals die zich per situatie manifesteert, om ons heen en in onszelf, zonder afweer of verdringing enerzijds en zonder vastklampen of verslaving anderzijds”. Marcus heeft het over najagen of ontlopen, maar het gaat naar mijn idee over hetzelfde.

Die beide innerlijke bewegingen zorgen voor onrust waaronder wij in het dagelijks leven vaak ongemerkt te lijden hebben. Hoe daar uit te blijven? De oplossing van Marcus is heel concreet. Hij haakt aan bij de objecten van het najagen of ontlopen, van verslaving of vlucht. Zorg dat je oordeel over hen rustig is. Een mooi affectief begrip eigenlijk… een rustig oordeel.

Neem nog eens de tijd… Kijk nog eens goed… Misschien blijken de dingen toch niet belangrijk of beangstigend te zijn…

Dit artikel is geplaatst in Aurelius. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.