Maar misschien deed hij niet verkeerd.

Soms kom ik van die eenvoudige en toch raadselachtige zinnen tegen bij Marcus. Een fragment als een sfinx. Zoals deze:

Als hij verkeerd gehandeld heeft, ligt het kwaad bij hem. Maar misschien deed hij niet verkeerd. (Boek 9, Fragment 38)

Ooit was er een voorval, een gebeurtenis, waarna Marcus dit opschreef. We lezen zijn reflectie, maar de aanleiding ontbreekt. Toch kunnen we er iets mee, een soort aanwijzing voor een levensles er in terugvinden.

Ik maak me vaak druk om dingen die anderen doen; fouten die ik bij anderen makkelijk zie. Alsof ik daardoor iets kan veranderen. Dat lukt natuurlijk niet, maar het bezet mijn gemoed wel danig. Hoe hiervan verlost te raken? Marcus zegt hier: zie het in perspectief. Ten eerste gaat het mij in veel gevallen niet aan: het ligt bij de ander. Dus: geef het terug.

Maar dieper nog: is mijn oordeel niet het probleem? De fout die ik zie, is dat wel een fout? Mensen doen wat ze kunnen en soms loopt het mis. Dat hoort bij het bestaan en is dus onontkoombaar. Waarom zo hardnekking vasthouden aan dat het anders had moeten zijn?!

Misschien vind ik het mooiste aan dit fragment nog wel de toon die ik erin meen te horen. Lees hem nog maar eens: het is net of Toon Tellegen het heeft geschreven. Weer die mildheid…

Dit artikel is geplaatst in Aurelius. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.