Meen niet…

In zijn persoonlijke notities komt Marcus met grote regelmaat op dezelfde thema’s terug: leven in het hier-en-nu, aandacht voor het grote geheel waarin we bestaan, het besef dat ons geluk en onze gemoedsrust in onze eigen hand/mindset schuilt, het besef van de vergankelijkheid van ons bestaan, om maar een paar belangrijke te noemen. En vanmiddag viel mij oog op deze overdenking:

Meen niet, als je zelf ergens grote moeite mee hebt, dat het voor een mens onmogelijk is. Integendeel, als iets voor een mens mogelijk is en bij zijn aard past, moet je denken dat het ook voor jou bereikbaar is. (Boek 6, fragment 19)

Een paar keer las ik hem en vond hem een beetje ongebruikelijk. In welke zin weet ik eigenlijk nog steeds niet. Maar hij trof me door het hoopvolle en opgewekte dat ik er in las. Onze wereld en wijzelf worden bepaald door onze beelden daarover. Die vormen als het ware het ‘frame’ of de horizon van onze werkelijkheid. Die beelden kunnen ons ook beperken, of beter: inperken.

In de dingen die we doen ontmoeten we vaak weerstand en dan is er doorzettingsvermogen nodig om iets te realiseren. Een ambitie of een verlangen kan vertekend worden, ons ontmoedigen, door die weerstand. Dan kan het beeld dat we hebben over onszelf eroderen. Daarmee wordt iets heel wezenlijks aangetast: het vermogen om te veranderen, om iets wat voor ons als wezenlijk voelt (passend bij onze aard) terzijde te schuiven vanuit het idee dat de realiteit ervan geen betrekking heeft op ons. Marcus herinnert ons er aan – in haast moderne coachings-termen – dat we ons niet moeten laten ontmoedigen. Zolang iets feitelijk mogelijk kan zijn (een goed mens zijn, een goede docent zijn, een inspirerend medemens zijn) is dat bereikbaar voor je.

Dit artikel is geplaatst in Aurelius. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.