Hoeveel dingen zijn er waar ik buiten kan!

Deze keer geen prikkeling van Marcus, maar een van zijn eerbiedwaardige voorloper Socrates. De leermeester van alle levenskunst-filosofen. Niet alleen door zijn scherpe geest en zijn geslepen spel om zijn gesprekspartners wakker te schudden, maar vooral ook vanwege zijn karakter werd hij geprezen en bewonderd. Hij ‘liep zijn praatje’; he walked the talk.

In zijn vermakelijke boek Leer en leven van beroemde filosofen haalt Diogenes Laërtius allerlei mooie anekdotes op over de figuur van Socrates en leren we hem kennen als een man van vlees en bloed. En ergens staat daar:

Vaak wanneer hij keek naar de overvloed van goederen die koop zijn, zei hij bij zichzelf: ‘Hoeveel dingen zijn er waar ik buiten kan!’

Ik vind het een prachtig en veelzeggend beeld. In de eerste plaats toont het de levenskunstenaar die met zichzelf in gesprek is. Maar mooier nog de bevrijdende relativering van de macht van verlangen. Ook ik wordt regelmatig geplaagd door al die mooie dingen die een verlangen naar bezit oproepen, of al die leuke activiteiten die ik graag zou willen doen.

De overvloed en rijkdom van het leven kan soms bedwelmend zijn en me afhouden van de eenvoud van ‘gewoon zijn’. En dus is fijn om herinnerd te worden aan de houding om met fierheid de dingen los te laten en de leegte die daardoor ontstaat te waarderen voor wat ze is: een grote vrijheid.

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *