Pas je aan aan de omstandigheden…

Een groot deel van mijn energie raak ik vaak kwijt door het verzet wat ik pleeg in dingen die ik moeilijk vind. Datgene wat ik verkoos te doen transformeert in een haast ondraaglijke last wanneer ik voor sta of me er midden in bevind. Ik ben het overzicht verloren; opeens blijken mijn voorstellingen op de klippen van de realiteit te stranden. Daar bevind ik me dan… verward en ongemakkelijk met de omstandigheden.

Pas je aan aan de omstandigheden die je ten deel zijn gevallen en heb de mensen lief met wie het lot je heeft verbonden.

Boek V, fragment 39.

Marcus wijst weer op het hier-en-nu en aansluiting daarbij als oproep tot gemoedsrust. Zelf moest ik dit weekend, temidden van de worsteling waar ik me in bevond weer terugdenken aan de eerste zin van de tekst van Peter Handke: Speel het spel… In mijn inzet en toewijding, mijn verlangen en veeleisendheid, was ik vergeten dat ik eigenlijk een spel speelde.

Ik schoot er aan mijn omstandigheden voorbij, richtte me op eisen die niet op het hier-en-nu van toepassing waren. Ervoer mijn situatie als benauwend in plaats van een plek om vanuit te bewegen. Pas toen ik me met een zekere overgave aanpast aan mijn omstandigheden ontstond er weer ruimte om te bewegen. Kwam er weer lucht om te ademen, en de rust om datgene te doen wat ik wilde doen.

Dit artikel is geplaatst in Uncategorized. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.