Hij kookte voor zijn vrouw…

In de Zhuangzi staat een verhaal over een leerling van de Tao – Lie Zi – die gecharmeerd raakt van een sjamaan met bijzondere magische krachten. In zijn eigen leermeester is hij teleurgesteld: hoewel heel wijs, heeft deze Meester Kalebas geen spectaculaire krachten. De leerling brengt de sjamaan een paar keer mee naar zijn leermeester; in de confrontatie tussen beiden blijkt Meester Kalebas degene die de Tao echt van binnenuit kent. Na een aantal ontmoetingen slaat de sjamaan ontzet door de kracht van Meester Kalebas op de vlucht. Het verhaal besluit als volgt:

“Hierna besefte Lie Zi dat hijzelf nog niet begonnen was met leren. Hij keerde terug naar huis en kwam drie jaar lang niet naar buiten. Hij kookte voor zijn vrouw en gaf de varkens te eten alsof ze mensen, en hij hield zich verre van alle zakelijke beslommeringen. Zijn ontwikkelde aard keerde terug tot natuurlijke eenvoud. Zo stond hij, alleen in zijn lichaam, ongekunsteld als een bonk klei. Te midden van de versplintering van de wereld hield hij zich gesloten, volkomen in eenvoud, en zo bleef hij tot het einde.” (Hst 7, V, vertaling Schippers)

Ik vind dit een zeer aansprekende tekst. Hij herinnert me aan de waarde van de terugtrekkende beweging ten aanzien van de wereld en het belang van inkeer. Maar is dat niet problematisch, geen laffe wereldvlucht? Is dat niet het eerste wat bij ons laat-moderne mensen opkomt? Ons leven heeft toch alleen betekenis op het podium van de wereld? En anders heb je toch de morele plicht je voor anderen in te zetten?

laozi

Het taoïstische verhaal leert ons dat de terugtrekking uit de wereld juist een vorm van zelfrealisering met zich meebrengt. Niet in allerlei zakelijke beslommeringen of in persoonlijke ontwikkeling, maar in de terugkeer naar een natuurlijke, lichamelijke, eenvoud. En wat ook opvalt is dat de periode van inkeer (de drie jaar die je vooral symbolisch op moet vatten) gepaard gaat met het ontwikkelen van zorg. Ascese is niet afzien, het is vooral zorg dragen.

Het cultiveren van eenvoud gaat hand en hand met het ontwikkelen van zorgzaamheid: oog hebben voor kleine concrete zaken die we direct ervaren en daar aandacht voor hebben. Daar een concrete fysieke relatie mee aangaan. In een tijd van haast en overspannen ambities om onszelf te realiseren, is het goed om hier aan herinnerd te worden. Dat het eenvoudige huishouden dat we zo graag uitbesteden aan machines en anderen, een weg tot het leren kennen van de werkelijkheid, tot het ervaren van het echte leven is.

Dit artikel is geplaatst in Natuur, Taoisme. Bookmark hier de permalink.

Op dit artikel kan niet (meer) gereageerd worden.